• De Nederlandse website
  • The English website
  • Deutsch Sprache
  • Langue française

Blog overzicht

Nestvlieders en nestblijvers

Geplaatst op 11-03-2016

Vandaag heb ik weer iets geleerd betreffende de biologie bij vogels, reptielen en zoogdieren. Ik zag een filmpje op internet van overtrekkende kraanvogels bij ons in het park (De Hoge Veluwe). Nu blijken kraanvogels imposante vogels te zijn. Ze zijn groter dan ooievaars en hebben een spanwijde van 2-2,3 meter. Kraanvogels (Grus grus) komen in duizenden aantallen voor, maar bij ons vooral als ze trekken in het voorjaar van zuid naar noord en in het najaar omgekeerd. Ze verblijven graag in moerassige hoogveengebieden, waar ze nestelen. En die heb je hier niet zoveel meer. Ik vind dat niet erg. Voor elke soort vogel is wel een geschikt gebied. Zeker als je leest over de duizenden en duizenden kraanvogels, die in grote gebieden in Europa worden waargenomen, hoeven we ons geen zorgen te maken over uitsterven. Kraanvogels staan dan ook niet op de rode lijst. Dat is een lijst met beschermde diersoorten. De kraanvogel is een nestvlieder, d.w.z bij de geboorte is hij meteen in staat om zichzelf warm te houden en eten te zoeken. Hij verlaat het nest dus snel. Hij vliedt heen. Veel andere vogels worden kaal, blind, hulpbehoevend en afhankelijk van de ouders geboren. Vooral vogels die in bomen of nestkasten geboren worden. Een ander kenmerk is dat nestvlieders een langere broedtijd kennen vanwege het feit dat de jongen al zo snel zelfstandig moeten zijn. Nu komen de termen nestvlieders en nestbijvers ook bij reptielen en zoogdieren voor. Het konijn is b.v. een nestblijver, maar de haas een nestvlieder. Onze landbouwhuisdieren zijn nestvlieders. Kijk maar naar het kuiken, het big, het kalf en het veulen. Ze hebben meteen de ogen open, lopen dapper rond en gaan uit op voedsel. En dan de mens, een echte nestblijver. Het netgeboren kind is volkomen afhankelijk, kan niets, heeft de ogen dicht en moet naar het voedsel geleid worden. De ontwikkeling en opvoeding bij de mens duurt jaren. Wat dat betreft zijn we dus zelf de ultieme nestblijvers.Ik vond op internet een interessant onderzoek uit 1957 (lang geleden dus) over de kraanvogels in Nederland. Info: http://www.kraanvogels.net/share/Geschiedenis-kraanvogels-Nederland.pdf

Betsy.

Mijlpalen

Geplaatst op 26-02-2016

Een mensenleven wordt doorgaans gemarkeerd door een aantal mijlpalen, sommigen klein, anderen groot. Meestal ben je je daar niet eens van bewust op het moment suprême, maar pas later bij een gebeurtenis in je leven, waardoor je aan dat moment herinnerd wordt. Je eerste verkering en je eerste ldvd ervaar je vaak wel intens, maar op dat moment niet persé als een mijlplaal, althans ik niet. Zo verging het mij afgelopen dagen bij twee nieuwsfeiten in de krant, allebei betrekking hebbend op Arnhem. Nu wil het toeval dat ik een Arnhems meisje ben, niet geboren in de stad zelf, maar mijn geboortedorp hoort bij de gemeente Arnhem. Een echt Arnhems meisje werd ik pas toen ik naar de middelbare school ging in de stad, een school die vlakbij Theater Rembrandt, Musis Sacrum en V&D stond. Ik maakte kennis met het stadse leven, stadse winkels, stadse kleding en stadse vriendinnen. Ik zag voor het eerst van mijn leven trolleybussen rijden. Ik was er niet verbaasd over, want ze reden overal in de stad. Het was heel gewoon. Pas veel later zag ik dat in andere steden geen trolleybussen reden en dat dit een uniek systeem is voor openbaar vervoer. Gelukkig heeft Arnhem de trolleybussen altijd in ere gehouden en wordt er nu zelfs gewerkt aan een gemoderniseerde versie. In Arnhem maakte ik ook voor het eerst van mijn leven kennis met de roltrap, ja bij V&D. Doodeng vond ik dat de eerste keren, maar later rende ik gewoon naar boven en vooral naar beneden, wedstrijdjes doend wie het eerst aankwam. V&D zal mij dus blijvend doen herinneren aan de roltrap.Info: http://wijnemenjemee.nl/nieuws/van-kermisvermaak-tot-onmisbaar-roltrappen-in-nederland/

Betsy

Harde noten kraken

Geplaatst op 19-02-2016

Het valt niet mee om harde noten te kraken. Dat ondervond ik gisteren toen ik een handvol exemplaren van het afgelopen seizoen van hun bast wilde ontdoen. Normaal heb ik er niet zoveel moeite mee en is het in een kwartiertje gebeurd. Maar ditmaal kon ik met geen mogelijkheid de noten op een fatsoenlijke manier ontleden. Waar ligt dat aan? Geen idee. De noten hebben al een paar maanden op zolder liggen drogen. Ze zouden nu toch rijp moeten zijn. Ze komen niet van onze eigen notenboom. Die had, zoals zoveel keren, ook dit jaar geen vruchten. Hij bloeit altijd heel goed, maar de meeste keren is er nét een nachtvorstje op momenten dat het vruchtbeginsel het meest gevoelig is voor temperaturen onder nul. En die nachtvorstjes komen bij ons nu eenmaal vaak voor. Jammer, maar die enkele keer dat er wél mooie noten aan zitten, genieten we er des te meer van. Onze notenboom is 35 jaar geleden door mijn vader geplant en ik vind het een mooi aandenken aan hem. Ook al geeft de boom niet vaak noten, toch hebben we er iedere zomer plezier van. De bladeren vormen een soort parasol, zodat je er heerlijk onder kunt zitten. In warme zomers heb ik graag een oude bank onder de boom staan, zodat ik er een dutje kan doen. Je hoef niet bang te zijn voor muggenbeten, want die irritante insecten blijven onder notenbomen wel op afstand. De bladeren geven namelijk een sterke geur af, waar de muggen niet van houden. Een notenboom beschermt beter tegen muggenbeten dan allerlei smeerseltjes, citroen of azijn. Ik weet eigenlijk niet goed of onze notenboom een walnoot is of een okkernoot. Sommige mensen beweren dat er geen verschil is, maar daar denkt niet iedereen hetzelfde over. Dit in tegenstelling tot het bekende gezegde 'een harde noot kraken'. Iedereen weet wat daar onder wordt verstaan. De noten van gisteren waren niet te kraken. Ik heb er een hamer bij moeten halen. Info: http://www.sjamaanrudy.be/Okkernoot.html

Betsy

Wat is ver?

Geplaatst op 11-02-2016

Jaap is gisteren op Walcheren geweest. Hij heeft daar een lezing gehouden voor de plaatselijke Groei & Bloei afdeling. Jaap kan enthousiast vertellen over zijn kruisings- en selectiewerk (veredeling) met Zuidafrikaanse bolletjes. Voor een zaal met 60 belangstellende tuin- en plantenliefhebbers heeft hij mooie eigen gemaakte foto's laten zien, vragen beantwoord en bolletjes verkocht. Walcheren ligt voor ons niet bepaald naast de deur. Het is toch al gauw 3 uur rijden, zeker als je met de spits in de buurt van Breda en Roosendaal zit. Jaap heeft niet zo'n probleem met afstanden. Hij zet de radio op de BBC, de auto op de cruisecontrol en zo tuft hij met zijn bestelautootje het hele land door. Voor de tuinmarkten moet hij ook regelmatig in Duitsland en België zijn en dan is het ook weleens een paar uur rijden. Ach, en wat is ver? Toen ik 40 jaar geleden bestuurslid was van de agrarische jongerenvereniging had ik 1 x per maand een landelijke vergadering in Amersfoort, in Hotel Monopole tegenover het station. Ik woonde toen nog in Arnhem en in het begin vond ik dat een heel eind rijden. Er kwamen echter ook jonge boeren en boerinnen uit Groningen, Zuid Limburg en Zeeland naar die bijeenkomsten. Sommigen kwamen per trein, anderen met de auto via veelal provinciale wegen. Heen en terug gerekend waren zij soms minimaal 6 uur aan het reizen. Voor hen was die afstand heel normaal. Als je in een uithoek woont, gerekend naar je eigen land, heb je altijd een flinke afstand te overbruggen. Het is maar net wat je referentiepunt is. Amerikanen, Canadezen en Chinezen zijn zonder morren één of meerdere dagen onderweg voor familiebezoek. Die afstand is voor hen normaal. Dus, wat is ver? Trouwens, googelend ontdekte ik dat Hotel Monopole niet meer bestaat. Het was een mooi, sfeervol en oud hotel met een hele grote ronde serre. Destijds was voor mij de reis erheen een wereldreis. Tegenwoordig zeg ik zonder nadenken: Ik moet even naar Amersfoort. Info:https://geslooptinamersfoort.wordpress.com/2011/12/05/hotel-monopole

Betsy

vroege bloeiers

Geplaatst op 08-02-2016

Behalve sneeuwklokjes en crocusjes behoren ook de kleine irisjes tot de vroegste voorjaarsbloeiers. Bij ons op het veldje naast het parkeerterrein van de minicamping bloeien ze al een paar weken. Het is de alom bekende Iris histroides 'Katharine Hodgkin', met een blauwachtig groene vlag en een groenachtig blauwe lip. En dan zien we ook nog iets geels in dit mooie irisjes. Dat is het honingmerk. Vlag, lip of baard zijn gebruikelijke termen bij irissen. De vlag is het gedeelte van de bloem dat naar boven wijst, de lip hangt naar onderen en heeft als functie dat het de bijen naar het honingmerk lokt. De natuur zit altijd prachtig in elkaar. Kleine of tuinirisjes zijn dankbare verwilderingsbolletjes. We hebben afgelopen winter tien verschillende op de pot gezet, varierend in kleur van wit, lichtblauw, ijsblauw, violet en paars. Eén van de meest spectaculaire is de 'Eye Catcher', een vrij nieuwe Iris reticulata cultivar van de Canadese kweker Alan McMurtrie. We hadden er een aantal van opgepot, maar die zijn allemaal al op de eerste de beste tuinmarkt (afgelopen zaterdag bij de Hessenhof) verkocht. Alan McMurtrie is erg succesvol met het zoeken naar en kweken van nieuwe irisjes. In The Garden, het maandblad van de RHS, wordt een artikel gewijd aan zijn werk. De bijbehorende foto's doen je bijkans watertanden. Ik denk dat de echte liefhebbers heel wat moeite zullen doen om een paar bolletjes te pakken te krijgen. Het loont de moeite om eens de website van de Canadese kweker te bezoeken (met een link naar het artikel in The garden). Info: http://www.reticulatas.com/

Betsy