• De Nederlandse website
  • The English website
  • Deutsch Sprache
  • Langue française

Blog overzicht

Gezelligheid

Geplaatst op 02-08-2015

Gisteravond reed ik naar mijn moeder. Bij Oud Reemst zag ik dat neef Johan bezig was met het maaien en dorsen(combinen op z'n engels) van het te velde staande gewas. Onmiddellijk schoten mijn gedachten tientallen jaren terug in de tijd. Ik zag mezelf terug op de akkerlanden van Deelen, waar mijn ouders percelen bouwland hadden waar graan geteeld werd. Eind juli/begin augustus werd er geoogst en dan moesten mijn zus en broers helpen. Onze vader bestuurde de dorsmachine en zus Neeltje en ik stonden op de machine om te zorgen dat het graan in de goede zakken kwam. Het graan werd namelijk in de machine al geschoond (van het kaf ontdaan). Er waren vier aftappunten: twee voor het hele schone graan, één voor een mengsel van graan en kaf en één voor uitsluitend kaf. Bij een goede oogst liepen de eerste twee zakken altijd snel vol en dan moesten we hard aanpoten om op tijd de zakken de verwisselen en de volle zakken (zwaar) op zij te zetten. We stonden in de brandende zon met ook nog een loeihete machine achter ons. Geen pretje. Broer Wim reed met een tractor en een stroperser over het land om "balen te maken". Broer Gerrit en een paar jongens uit de buurt stapelden de balen meteen op wagens, zodat die 's avonds mee naar huis gereden konden worden. Ja, je was soms wel met tien man op het land. We waren dolblij als we onze moeder zagen aankomen: op de brommer met twee kleine broertjes achterop en een paar tassen met brood en koffie aan het stuur. Heerlijk pauze, eten, drinken en een poosje in de schaduw liggen. Bezoek op het land werd door ons altijd met vreugde verwelkomd, want dat betekende dat mijn vader even een praatje maakte en dan konden wij ook van de machine af en iets anders doen. Een beetje dollen, elkaar van de strobalen afduwen, een beetje uitdagen. Dat waren de leuke kanten van het werken op het land. Dus toen ik gisteravond langs Oud Reemst kwam moest ik daar weer aan denken. Wonderlijk hoe je je dan allerlei details herinnert zoals het prikkelende kaf, het scherpe stro op de blote armen, de geur van het land en het graan, de brandende zon. Maar ook hoe lekker ik de koude zwarte koffie vond, waar mijn moeder een schep zout door gedaan had. En dan 's avonds thuis boterhammen met gebakken ei en verse koffie met hete melk. Bij mijn moeder aangekomen haalden we samen die herinneringen op. Onze conclusie: het was wél een harde tijd maar ook gezellig.

Betsy

Woeste wespen

Geplaatst op 30-07-2015

Woeste wespen. Lees verder...

Het goede leven van de koe.

Geplaatst op 28-07-2015

Het goede leven voor de koe. Lees verder...

26 juli

Geplaatst op 26-07-2015

Crocosmia is een zomerbloeiende bol, een mooie en gemakkelijke plant. Lees verder...

22 juli

Geplaatst op 22-07-2015

Buurvrouw Ella loopt deze week de Nijmeegse Vierdaagse. Het is haar eerste keer. Ze is absoluut niet onvoorbereid van start gegaan. Al in januari liep ze samen met een vriendin de eerste kilometers. En daarna steeds een stukje verder, met droog weer en met regen, op vlakke wegen en op wegen met heuveltjes, met of zonder bepakking, allerlei schoenen uitproberend. Vorige week had ze ruim 600 kilometer training achter de rug. Maandag heeft ze haar felbegeerde startbewijs opgehaald . Ze hoort bij de groep vroege starters en dat betekent dat ze om acht uur naar bed gaat en ’s morgens om half vier vertrekt richting Nijmegen. Het is maar 40 kilometer bij ons vandaan en ze verwacht na een vermoeiende wandeltocht het beste in haar eigen bed te slapen. Ik heb haar maandag gesproken en succes gewenst. Zo te zien stond ze te popelen om aan de Vierdaagse te beginnen. Alle voorbereidingen waren getroffen en samengepakt in een heuptasje waarin zo ongeveer alles zat wat je denkt nodig te hebben, van een flesje water tot een paar zelfgemaakte klosjes ter voorkoming van opgezette “wandelpolsen” toe. Ik voel geen enkele neiging om met haar mee te wandelen. O zeker, ik vind het leuk voor haar, maar mijn benen hebben een hekel aan een dergelijke inspanning. In mijn familie komen nogal wat mensen voor die een matig “onderstel” hebben en ik ben daar één van. In mijn kinderjaren heb ik een paar keer de Airborne Wandeltocht gelopen. Dat was toen 15 kilometer en dat was al veel voor mij, zelfs op die leeftijd. Twee jaar geleden hebben we met neven en nichten van mijn moederskant de schoolroute van onze ouders gelopen van Terlet naar Rozendaal, een tocht van 7 kilometer over hei en door bos. Het was maar goed dat ik daarvoor flink geoefend heb, want anders hadden ze mij halverwege op een bankje kunnen achterlaten. Geef mij maar een fiets. Dat gaat me een stuk gemakkelijker af. Wie weet, doe ik in de toekomst nog eens aan een Fiets Vierdaagse mee. Maar dan wel op een echte ouderwetse Gazelle zonder hulpmotor. Bij de wandelvierdaagse mag je immers ook geen ondersteuning gebruiken.

Betsy